روی سجاده‌ام مشغول نماز بودم؛ خسته‌تر از همیشه، از راهی که گم کرده بودم. از ته دل از خدا خواستم که خودش مسیرم را نشانم دهد و راه درست را پیش پایم بگذارد.

نمی‌دانم آنچه اتفاق افتاد، خیال خودم بود یا واقعاً همان لحظه، مسیر زندگی‌ام تغییر کرد؛ اما هر طرف زندگی‌ام را که نگاه می‌کنم، ردّ آن روز را می‌بینم. انگار همه‌چیز، به همان لحظه ختم می‌شود؛ لحظه‌ای که دلم را به خدا سپردم و از او خواستم راهنمایم باشد.

خدایا! از ته دل از تو می‌خواهم که مرا در راهی که نشانم داده‌ای، ثابت‌قدم نگه داری.مبادا در شلوغی روزگار، مسیرم را گم کنم یا از راهی که به تو ختم می‌شود، دور شوم.خدایا، من راه را به تو سپرده‌ام؛ فقط دستم را رها نکن.
سمیه اسماعیل زاده
#چالش_احیای_وبلاگ‌ها
#‌بنویس_بخوان_دیده_شو
#روز_چهاردهم

یکی از همین پنجره‌ها، روز بارانی‌ای را به خاطر دارد؛ روزی که باران به شیشه‌اش می‌زد و پشت آن، مادری چشم‌انتظار، پرده را کنار می‌زد و قطره‌های باران را با روزهای نیامدن پسرش می‌شمرد.

هر بار که انتظارش به سر می‌آمد، پنجره را باز می‌کرد و دستش را روی شیشه می‌کشید؛ انگار می‌خواست با این حرکت، به روزهای دلهره‌آور پایان دهد.

چادر گل‌گلی‌اش را سر می‌کرد، تا سر کوچه می‌رفت و برمی‌گشت؛ شاید روزی، در یکی از همین روزهای بارانی، از پسِ کوچه، قامت رعنا و استوار پسر سربازش را ببیند…

#بنویس_بخوان_دیده_شو
#چالش_احیای_وبلاگ‌ها
#روز_سیزدهم

کاش یاد بگیریم برای رسیدن به خواسته‌هایمان تلاش کنیم، اما در این مسیر، مراقب چیزهایی هم باشیم که همین حالا داریم.

پ.ن
با الهام از وبلاگ https://zendegihtashahadat.kowsarblog.ir/

برفِ دی‌ماه ۱۴۰۳ بدترین روز عمرم بود. با نگرانی از خواب بلند شدم؛ دعایم این بود که راه مسدود نشده باشد تا بتوانم به پدرم که در بیمارستان بستری بود، سر بزنم. تمام راه دلواپس بودم اتفاقی نیفتد و مجبور شوم برگردم. فرار از چهره‌ی بی‌رمق پدرم روی تخت بیمارستان و پناه بردن به پنجره‌ای که منظره‌اش شهرِ سفیدپوش بود، زجرآورترین خاطره‌ی روز برفی من شد. چقدر داستان‌ها می‌تواند متفاوت باشد!
سمیه اسماعیل زاده

#چالش_احیای_وبلاگ‌ها
#روز_هفتم
#بنویس_بخوان_دیده‌_شو
#به_قلم_خودم

سال‌هاست درگیر درس هستم اما حس می‌کنم تغییری در من ایجاد نشد. هر بار سعی می‌کنم از اول شروع کنم اما باز انگار دور خودم می‌چرخم. اگر غرورم اجازه می‌داد همه چیز را کنار می‌گذاشتم. آن چیزی که دلم می‌خواست را انجام می‌دادم که تهش می‌شد  صبح دغدغه‌ام این باشد غذا چه بپزم؟ چه ساعتی بچه ها را آماده کنم؟
دور خودم را شلوغ کردم اما انگار نتیجه‌ای نمی‌دهد.
پیشنهاد شما چیه برای من؟

رهبر عزیزتر از جانم هرچقدر دوستت داشتم را کنار بگذار. کار از دوست داشتن گذشته دیگر جان ناقابلم را فدای شما می‌کنم. حتی آن زمان که حجاب درستی نداشتم هم، برایم اسطوره بودید. چهره نورانیتان آرامش عجیبی را به قلبم هدیه می‌کرد. بدگویی از شما تیغی بود که قلبم را خراش می‌داد. آن مردک قمارباز در خیال باطل خود فکر کشتن شما را دارد. چقدر خیال باطل بر سر دارد. کاش بداند یک جهان قلبش با شماست. ما تا آخرین قطره خونی که در بدن داریم برای حمایت شما ذره‌ای پس نمی‌کشیم. جان خودم و فرزندانم فدای یک بار خندیدن شما. ان شاءالله به یاری خدا پرچم اسلام با دستان مبارک شما تقدیم امام غایبمان می‌شود. دعای ما همواره بدرقه راه شما است. 

✍🏻سمیه اسماعیل زاده

رُدُّوا الْحَجَرَ مِنْ حَيْثُ جَاءَ، فَإِنَّ الشَّرَّ لَا يَدْفَعُهُ إِلَّا الشَّر.

“سنگ را از همان جايى كه دشمن پرت كرده، باز گردانيد، كه شر را جز شر پاسخی نیست."در ذهنم مرور می‌شد.

با وجود رهبری فرزانه دل‌ها به یاری خداوند آرام گرفت. داغ از دست دادن سرداران عزیزمان اگرچه خون‌ها را در شیشه کرده و نفس‌ها را بند آورده بود، اما با انجام وعده صادق۳ التیام یافت. سرداران رشید اسلام می‌دانم رفتنتان فقط از جسم بی‌جانتان است. خداوند خودش فرموده شهدا زنده‌اند. می‌دانم شما در این عملیات حضور داشتید و دعاهای شما برای این ملت عزیز بی‌اثر نبوده است. یکبار دیگر به رژیم کودک کش اسرائیل و ارباب مزدورشان آمریکا ثابت شد ایران غزه نیست. کسی به کشورمان دست درازی کند دستش از ریشه قطع خواهیم کرد. ما ملتی هستیم که هر لحظه آرزوی شهادت را بر لب زمزمه می‌کنیم. با غسل شهادت سر بر بالین می‌گذاریم. یادتان باشد ما را از مرگ نترسانید. مردن در راه آرمان‌هایمان نه تنها برایمان تلخ نیست بلکه شیرین‌تر از عسل است.

#نقد

#اسماعیل زاده

سمیه اسماعیل زاده