عطر مادرانگی

دفترچه‌ی قلبم را به دست گرفتم و یکی‌یکی خاطرات خوب و بدم را ورق زدم. ناگهان صفحه‌ای باز شد که مرا به روزی برد که هم خنده بر لب داشتم و هم اشک در چشم…

روی سجاده‌ام مشغول نماز بودم؛ خسته‌تر از همیشه، از راهی که گم کرده بودم. از ته دل از خدا خواستم که خودش مسیرم را نشانم دهد و راه درست را پیش پایم بگذارد.

نمی‌دانم آنچه اتفاق افتاد، خیال خودم بود یا واقعاً همان لحظه، مسیر زندگی‌ام تغییر کرد؛ اما هر طرف زندگی‌ام را که نگاه می‌کنم، ردّ آن روز را می‌بینم. انگار همه‌چیز، به همان لحظه ختم می‌شود؛ لحظه‌ای که دلم را به خدا سپردم و از او خواستم راهنمایم باشد.

خدایا! از ته دل از تو می‌خواهم که مرا در راهی که نشانم داده‌ای، ثابت‌قدم نگه داری.مبادا در شلوغی روزگار، مسیرم را گم کنم یا از راهی که به تو ختم می‌شود، دور شوم.خدایا، من راه را به تو سپرده‌ام؛ فقط دستم را رها نکن.
سمیه اسماعیل زاده
#چالش_احیای_وبلاگ‌ها
#‌بنویس_بخوان_دیده_شو
#روز_چهاردهم

​پنجره‌ها هم حرف‌های زیادی برای گفتن دارند؛ آن‌ها همدم شادی و خوشحالی آدم‌های بسیاری بوده‌اند و در قهر و آشتی‌هایشان شریک شده‌اند.

یکی از همین پنجره‌ها، روز بارانی‌ای را به خاطر دارد؛ روزی که باران به شیشه‌اش می‌زد و پشت آن، مادری چشم‌انتظار، پرده را کنار می‌زد و قطره‌های باران را با روزهای نیامدن پسرش می‌شمرد.

هر بار که انتظارش به سر می‌آمد، پنجره را باز می‌کرد و دستش را روی شیشه می‌کشید؛ انگار می‌خواست با این حرکت، به روزهای دلهره‌آور پایان دهد.

چادر گل‌گلی‌اش را سر می‌کرد، تا سر کوچه می‌رفت و برمی‌گشت؛ شاید روزی، در یکی از همین روزهای بارانی، از پسِ کوچه، قامت رعنا و استوار پسر سربازش را ببیند…

#بنویس_بخوان_دیده_شو
#چالش_احیای_وبلاگ‌ها
#روز_سیزدهم

وبلاگ دوستم را می‌خواندم که به این قسمت متن رسیدم آیه ۱۱ سوره اسرا که می‌فرماید:
وَيَدْعُ الْإِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءَهُ بِالْخَيْرِ ۖ وَكَانَ الْإِنْسَانُ عَجُولًا
و انسان به همان صورت که نیکی ها را می طلبد [بدون توجه به عواقب امور و به سبب جهل به مصالح و مفاسد خویش، گزند و آسیب و] بدی ها را می طلبد و انسان بسیار شتاب زده و عجول است.
تمام عمر در پی به دست آوردن چیزی هستیم؛ یکی در آرزوی تحصیلات عالی است، دیگری خانه‌ای می‌خواهد و آن یکی ماشینی. برای رسیدن به خواسته‌هایمان تلاش می‌کنیم، برنامه می‌ریزیم و گاهی چنان درگیر مقصد می‌شویم که فراموش می‌کنیم در طول مسیر، چه چیزهایی را پشت سر می‌گذاریم.
چقدر لحظه‌های زندگی را بی‌توجه از دست می‌دهیم؛ فرصت‌های طلایی‌ای که می‌توانستند ما را به خودمان، به عزیزانمان و به معنای واقعی زندگی نزدیک‌تر کنند.
گاهی برای گرفتن یک نمره‌ی خوب، آن‌قدر خودمان و اطرافیانمان را درگیر اضطراب و نگرانی می‌کنیم که شیرینی زندگی به تلخی می‌گراید. آن‌قدر به فکر رسیدن هستیم که یادمان می‌رود در این مسیر، آرامش خودمان و عزیزانمان را هم با خود همراه کنیم.
ما گمان می‌کنیم در جست‌وجوی خوبی هستیم؛ اما همیشه حواسمان نیست که شاید برای به دست آوردن یک چیز، چیز ارزشمند دیگری را از دست می‌دهیم.
کاش گاهی از خودمان بپرسیم:
آیا چیزی که برای به دست آوردنش این‌همه عجله می‌کنم، آن‌قدر ارزش دارد که آرامشم را فدای آن کنم؟ آیا در مسیر رسیدن به آرزوهایم، حواسم به زندگی هم هست؟داشتن موفقیت زیباست و داشتن آرزوی جزیی از وجود آدمی، اما نه به بهای فراموشی خودمان و رنجاندن دیگران و از دست دادن لحظاتی که دیگر بر نمی‌گردند.

کاش یاد بگیریم برای رسیدن به خواسته‌هایمان تلاش کنیم، اما در این مسیر، مراقب چیزهایی هم باشیم که همین حالا داریم.

پ.ن
با الهام از وبلاگ https://zendegihtashahadat.kowsarblog.ir/

​
همیشه وقتی حرف از برف می‌آید، یک مشت خاطرات شیرین کودکی ردیف می‌شود و ناخودآگاه لبخندی به چهره می‌آید. آلبوم خاطرات را یکی‌یکی ورق می‌زدم که نوبت به عکس روز برفی رسید. محو زیبایی عکس شدم، اما این‌بار جای آن لبخند شیرین، غمی دلم را پر کرد. آرزو کردم هیچ‌وقت به آن روز برنگردم.

برفِ دی‌ماه ۱۴۰۳ بدترین روز عمرم بود. با نگرانی از خواب بلند شدم؛ دعایم این بود که راه مسدود نشده باشد تا بتوانم به پدرم که در بیمارستان بستری بود، سر بزنم. تمام راه دلواپس بودم اتفاقی نیفتد و مجبور شوم برگردم. فرار از چهره‌ی بی‌رمق پدرم روی تخت بیمارستان و پناه بردن به پنجره‌ای که منظره‌اش شهرِ سفیدپوش بود، زجرآورترین خاطره‌ی روز برفی من شد. چقدر داستان‌ها می‌تواند متفاوت باشد!
سمیه اسماعیل زاده

#چالش_احیای_وبلاگ‌ها
#روز_هفتم
#بنویس_بخوان_دیده‌_شو
#به_قلم_خودم

​چند وقتی هست ذهنم دنبال جواب یک سوال است. آخرش که چه؟

سال‌هاست درگیر درس هستم اما حس می‌کنم تغییری در من ایجاد نشد. هر بار سعی می‌کنم از اول شروع کنم اما باز انگار دور خودم می‌چرخم. اگر غرورم اجازه می‌داد همه چیز را کنار می‌گذاشتم. آن چیزی که دلم می‌خواست را انجام می‌دادم که تهش می‌شد  صبح دغدغه‌ام این باشد غذا چه بپزم؟ چه ساعتی بچه ها را آماده کنم؟
دور خودم را شلوغ کردم اما انگار نتیجه‌ای نمی‌دهد.
پیشنهاد شما چیه برای من؟